close
تبلیغات در اینترنت
آلمان مسئولیت نسل‌کشیِ 114 سال پیش در نامیبیا را بپذیرد

امام دوازدهم

آلمان مسئولیت نسل‌کشیِ 114 سال پیش در نامیبیا را بپذیرد
امروز سه شنبه 22 آبان 1397
بی شک دشمن ترین افراد برای مومنان را "یهود" خواهی یافت - مائده 82
تبليغات تبليغات

آلمان مسئولیت نسل‌کشیِ 114 سال پیش در نامیبیا را بپذیرد

آلمان مسئولیت نسل‌کشیِ 114 سال پیش در نامیبیا را بپذیرد

 

رئیس مرکز اروپایی برای قانون‌اساسی و حقوق‌بشر در مطلبی که در مشهورترین نشریه آلمان منتشر کرد، از دولت آلمان خواست با گذشت بیش از یک قرن، مسئولیت نسل‌کشی قومی در نامیبیا را در ابعاد گوناگون بپذیرد.

نسل‌کشی  آلمان در نامیبیا واقعه‌ای است که از آن به عنوان نخستین نسل‌کشی قرن بیستم یاد می‌شود. فاجعه‌ای که فصلی تاریک از تاریخ آلمان را رقم زده است.

«ولفگانگ کالک» وکیلی است که در نشریه آلمانی «اشپیگل» مطلبی درباره این رویداد تاریخی منتشر کرده است. وی در سال ۲۰۰۷  مرکز اروپایی برای قانون‌اساسی و حقوق‌بشر را در برلین بنیان نهاد و ریاست آن را برعهده دارد. در این گزارش آمده با عنوان «آلمان منتظر چه هستی؟» آمده است که آلمان باید سرانجام مسئولیت خود را چه از لحاظ قانونی، چه اخلاقی و چه مالی بپذیرد.

این واقعه به ۱۱۴ سال پیش برمی‌گردد یعنی زمانی که نظامیان آلمانی قومی به مام «هررو و ناما» را در نامیبیا کشتند. اما با گذشت این سالها آلمان هنوز مسئولیت آن را نپذیرفته است.  حافظه تاریخی نسل‌کشی در اروپا به وقایعی که در رواندا، یوگسلاوی سابق رخ داد مربوط می شود و به آنچه در مستعمرات روی داده است معمولا توجهی نمی‌شود. البته تاکنون برخی از گروه‌هایی که در مستعمره‌های تحت آزار و ظلم قرار گرفته‌اند این موضوع را تحت پیگرد قانون قرار داده‌اند. از جمله «مائو مائو» ها در کنیا به دلیل شکنجه در دوران حاکمیت بریتانیا و ساکنان روستایی در اندونزی که در زمان حاکمیت هلند بر این کشور مورد ظلم قرار گرفتند. با این حال مذاکره میان دولت‌های نامیبیا و آلمان در طول سالهای گذشته پیشرفتی نداشته است و فقط در یک دادگاه نیویورکی شکایتی از جانب هررو و ناما علیه آلمان مطرح شده است.

ماجرای این کشتار چیست؟

از سال ۱۸۸۴، استعمارگران آلمانی در نامیبیا، تلاش کردند که زمین‌ها و دام مردم بومی را از آنان بگیرند. در فاصله سالهای ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ آلمانی‌ها تلاش کردند تا با تبعید و کشتار هررو و ناماها که علیه آلمانی‌ها شورش کرده بودند را نابود کنند. در طول سالهای گذشته از آلمان خواسته شده که برای این اقدام عذرخواهی کند و خساراتی که وارد کرده را جبران کند اما آلمان تاکنون مسئولیت آنچه رخ داده را نپذیرفته است.

کالک در ادامه نوشته است که  فهرست بهانه‌تراشی‌های آلمان برای سرپوش گذاشتن بر اقدامات اینچنینی فقط به این نسل‌کشی محدود نمی‌شود. در مراسم یادبود نبرد «واتربرگ» که آنهم در نامیبیا رخ داد، «هایدمایر ویتسورک» وزیر توسعه اسبق آلمان در آگوست سال ۲۰۰۴ طلب بخشش کرد اما «یوشکا فیشر» وزیر خارجه وقت آلمان از پرداختن به موضوع خسارت خودداری کرد.

آلمان از پرداختن به این موضوع خودداری کرده و تاکنون این نگرانی را داشته است که درخواست‌هایی از جانب قربانیان در دوران نازی‌ها مطرح شود. در گفت‌وگوها میان آلمان و نامیبیا در زمینه دوران استعماری هم «روپرت پولنتس» مذاکره‌کننده آلمان فقط از «نسل‌کشی تاریخی» نام برده است. همچنین در زمینه دستیابی به قطعنامه‌ای مانند موضع‌گیری که در زمینه نسل کشی ارامنه به وسیله ترکیه صورت گرفت هم دولت آلمان و پارلمان این کشور موضع‌گیری نکرده‌اند.

اگرچه مذاکره در این زمینه از دولتی به دولت دیگر ادامه دارد و نمایندگان برگزیده هررو و نامارا هم در آن شرکت دارند اما آنها نماینده تمامی این قوم نیستند.به همین دلیل آنهایی که از مذاکره کنار گذاشته شده‌اند در ژانویه ۲۰۱۷ شکایتی را به دادگاه نیویورک تسلیم کردند و خواستار مذاکره مستقیم و دریافت غرامت شدند.

کالک نوشته که ممکن است این پرسش مطرح شود که چرا این مسئله در دادگاهی آمریکایی بررسی می‌شود. پاسخ این است که این واقعه در سطح جهانی به عنوان نسل‌کشی شناخته شده است. در این صورت اگر دستگاه قضایی نخواهد به دلیل تمایل نداشتن کشور خاطی به این موضوع بپردازد، دادگاه جنایی جهانی و یا دادگاه ملی در یک کشور دیگر به این پرونده می‌پردازد.

به تازگی دولت آلمان اعلام کرده است که منتظر دادرسی در دادگاه نیویورک می‌ماند البته این ممکن است قابل تامل به نظر برسد اما تنها یک بیانیه پس از نسل‌کشی هزاران نفر در صحرای «اوماهیک» است. البته این امکان وجود دارد که بتوان خارج از دادگاه به راهکاری رسید و این اقدام به وسیله عذرخواهی و پرداخت غرامت امکان‌پذیر است چرا که آنچه رخ داده، جرم کوچکی نیست.اما متاسفانه انتظار نمی‌رود که چنین چیزی محقق شود. به همین دلیل باید تلاش‌های بیشتری صورت گیرد که دولت‌های هر دو طرف هر چه سریعتر به راهکاری سیاسی دست یابند. علاوه بر اینها اقدامات غیردولتی مانند ایجاد مکان‌های یادبود و مشارکت (در ساخت) مدرسه، اقداماتی است که به برطرف شدن بی‌عدالتی کمک خواهد کرد.

انتهای‌پیام/م

bodjmd

دسته بندي: جبهه باطل,آمریکا و غرب,تاریخ,تاریخ اروپا,تاریخ جهان,تاریخ معاصر,
مطالب مرتبط :

ارسال نظر

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی

مطالب تصادفي

مطالب پربازديد